ايتاليا تنظيم نمود و فرستاد ، مسألهء نفوذ پاپ را مىبينيم . هانرى چهارم كه پاپ را از منصب خود عزل كرده بود مورد تكفير قرار گرفت و تا زمانى كه در محضر پاپ توبه نكرد و بر قدمهاى او اشك نريخت مورد عفو قرار نگرفت . پاپ تكفيرنامه را بدين مضمون ترتيب داد : « او هرجا هست در تمام ساعات چه روز و چه شب چه در خواب و چه در بيدارى چه در حال امساك و چه در حال خوردن و آشاميدن ، از سر تا قدم به لعنت خدايى گرفتار باشد . ان شاء اللّه از چشم كور ، از گوش كر ، از دهان لال بشود . زبانش به كام بچسبد ، دستش از همه چيز كوتاه شود ، پايش فلج شود ، تمام اعضاى بدنش به لعنت گرفتار آيد ، چه به پا ايستاده و چه به زمين نشسته و چه دراز كشيده باشد خدا او را لعنت كند . ان شاء اللّه با سگ و خر مدفون شود و گرگهاى گرسنه او را بدرند . » و سپس لعنت‌نامه بدين عبارت ختم مىشد ، « همچنان كه اين مشعلها امروز به دست ما خاموش مىشود مادامى كه توبه نكرده خدا كند چراغ عمرش الى الابد خاموش شود » و آنگاه كشيشان و پيشوايان جماعت مشعلها را سرنگون كرده و زير پا خاموش مىنمودند « 1 » . اين لعنتها كافى بود كه اساس و اركان يك كشور را بهم بريزد شرح كامل جزئيات جنگهاى صليبى در اينجا مورد مطالعه ما نيست زيرا در اين مورد كتب متعدد به رشته تحرير درآمده است و هدف اصلى ما در دنبال كردن جنگهاى صليبى همانا رابطهء آن با بيت المقدس است . پس از آنكه راهبان و زائران مسيحى فلسطين ، شايعات فراوانى دربارهء مظلوميت تربت مسيح و شهر مقدس كه به نظر آنان به دست مسلمانان و تركان سلجوقى اسير بود در سراسر اروپا پراكندند ، و پاپها نيز به تحريك مردم مخصوصا طبقهء عوام و بيسواد و گرسنهء اروپا براى حركت به قدس دست زدند . ابتدا مجمعى به نام بالاسانس با شركت دويست روحانى مسيحى و سى هزار نجيب‌زاده يا سواران جنگى تشكيل دادند آنگاه پير ارميت ، راهبى كه صليب را به دست گرفته و شهر به شهر مىگشت و مردم را به جهاد عليه مسلمين دعوت مىكرد ، در اين مجمع سخنرانى نمود و حاضران را به كار جهاد تحريك و ترغيب كرد ؛ پاپ نيز در اين

--> ( 1 ) . جنگهاى صليبى ، محمد رشاد ص 66